Çevrem emeklemeden koşanlarla dolu iken sıyrıldım sonunda,

Çokta ayak uydurmazdım hep çırpınırdım aslında ama,

Artık sesli düşünüyor olabilmek,

Bağırmak mesela umuda,

Kaybolmak azimle,

Yeniden doğuşun sinyalleri hissedilir miydi bu kadar,çok bahsederlerdi hislerini köreltmiş ama süslü ruhlar olamıcağını ilerlemiyeceğini bedeninin en çokta benliğin

Şimdi en lerinden fırsat bulabilirlerse umutla ilgili bahsedeceklerim var onlara,

Aslında her şey sevgiyle ilgili,

Her hangi bir şeyin en iyisi en kötüsü en değerlisi bizim normlarımızla şekillenir.

Biz sevdiğimiz işlerle var olmaya adarsak kendimizi,

EN lere değil ama kendimize ulaşırız..

Ben hala tırmanıyorum ve bi parça umut arayan aşağadikilere değil de zirvedekilere sesleniyorum:

EN lerde olmak mı UMUTLA VAR OLMAK mı?