Çıktığını unutarak geçmişin sorgusundan.

Geçmiş ki en kötü günahların savunucusu,

KAHRAMANLIKLARIN neşeli azmi,

Gururun beklenmedik tavrı.

Sahi evinde oturuyorken bu kadar hissedebilir miydi bu duyguları?

Emin olduğu tek şey durgunluğu diğer duyguların tercümesi oluyor,

Bir şekilde hissedebiliyordu kararmış ama özünde berrak ruhları.

O başı sürekli ğöğe bakan kanadının kırık olduğunu düşünen bir kuş idi.

Keşfetme zamanı diyor ve ilham arıyordu kendine.

Hatası da buydu işte gerçekten ilhamı beklemeli miydi?

Yoksa tanık olduğu duygular yeter miydi uçmaya?

…